Als de hele kermis rond LDD’er/VLD’er Vijnck iets aantoont, dan is het wel dat de organisatie en financiering van het parlementaire systeem voor verbetering vatbaar is. De klassieke partijen zorgen er steevast voor dat ze zelf goed bediend worden en de kiezer heeft nog maar weinig in de pap te brokken over de zetelverdeling binnen een partij. Partijen kunnen mensen dus parlementszetels beloven zonder het oordeel van de kiezer af te wachten. Dat bleek vandaag nog maar eens op een schooldebat in Oostende, waar Jean-Marie Dedecker een brief bovenhaalde waarin VLD-voorzitter Somers een zetel of parlementaire wedde belooft aan Dirk Vijnck.
De Sociaal-Liberale Partij is blijkbaar de enige partij die vindt dat er werk is aan de politieke hygiëne. Anderen vinden het thema ‘te jaren ’90’ of hebben zich genesteld in het comfortabele systeem van de partij- en fractiefinanciering. De burger ziet de zelfbediening echter met lede ogen aan en heeft er steeds meer moeite mee om te geloven dat politici gedreven zijn door hun overtuiging, zeker nu blijkt dat voor VLD en LDD volksvertegenwoordigers niets meer zijn dan pionnen in een oorlogje over geld.
SLP stelt dan ook voor om het systeem van fractiefinanciering op te doeken en enkel de gewone partijfinanciering over te houden. Nu verdelen de erkende fracties in het Vlaams Parlement zo’n 3,6 miljoen euro per jaar onder elkaar, en geven ze zichzelf minstens vier personeelsleden extra per fractie, uiteraard betaald door de belastingbetaler. In het federaal parlement geldt een gelijkaardig systeem, vandaar dat verloren zoon Dirk Vijnck voor LDD wel meer waard was dan een vetgemest kalf.
Ook het droogleggen van kleinere partijen, zoals VLD van plan was met LDD en sp.a met SLP, zou door het afschaffen van de fractiefinanciering minder gemakkelijk worden.
Om het beloven van parlementszetels aan partijgetrouwen minder vanzelfsprekend te maken – ook hiervan kan Dirk Vijnck zowel als VLD’er als LDD’er meespreken – moet de kiezer meer invloed krijgen op de samenstelling van de fracties. Dat houdt in dat de pot van lijststemmen verdwijnt, zodat niet de partijvoorzitter maar de kiezer bepaalt wie een zetel krijgt.
Een ander systeem dat door partijen gebruikt wordt om te bepalen wie in het parlement komt is de opvolging. In het huidig Vlaams Parlement zetelt meer dan een derde van de parlementsleden dankzij opvolging. Deze opvolgers worden geplukt van een opvolgerslijst waar de kiezer nauwelijks aandacht voor heeft. Dit vertroebelt het democratisch keuzerecht van de kiezer, en biedt alweer een hefboom aan de partijen om zelf de samenstelling van het parlement te sturen.
Daarom kan de aparte opvolgerslijst beter afgeschaft worden. Een systeem van opvolging zoals dit bestaat voor de gemeenteraden is beter. Hierbij gaat de eerste opvolgersplaats naar de kandidaat die net niet verkozen was.
Ook pleit SLP ervoor dat ministers gewoon blijven zetelen in het parlement, zoals vroeger het geval was. Wanneer een minister in het huidige systeem om één of andere reden moet aftreden, keert hij terug naar het parlement en is de opvolger parlementslid af. Dit creëert een vorm van afhankelijkheid voor de plaatsvervangers. Het vergroot ook het aantal mandaten voor de meerderheid, en dus ook haar slagkracht en zichtbaarheid.
Het systeem waar SLP voor pleit zorgt voor een eerlijker machtsverdeling tussen meerderheid en oppositie, stimuleert de voltallige aanwezigheid van de ministers bij de plenaire zittingen en realiseert en passant ook een besparing voor de gemeenschap van 1,4 miljoen euro per jaar.
Het volledige actieplan voor het versterken van de democratie en de politieke hygiëne vindt u hier: http://www.s-lp.be/actieplan-voor-het-versterken-van-de-democratie-en-de-politieke-hygi-ne/
Typographically speaking the winners of these elections are SLP, the left liberal party that changed its name on the first day of the year from the frankly unpronounceable and ill-conceived Vl.Pro. With a nice combination of two hues of violet and tasteful black and white typography, their posters are stylish and emanate a relaxed class. The typography is the star here. The squarish letters making up their logo may look slightly awkward, but Klavika strikes just the right tone. The overall feel is solid and subdued, yet the letter shapes are undeniably modern and reveal dynamic details, plus the design is surprisingly warm and human for a straight-sided tech sans. A clear winner.
